نقش مدرسه در تربیت دانش آموز

“آموزش” و “پرورش” یا “تعلیم” و “تربیت” دو مفهوم مستقل از یکدیگر و گویای دو فرایند متفاوتند. آموزش، چنانچه تبیین آن به زودی خواهد آمد، فعالیت مستقیم و غیر مستقیم آموزگاران در سطوح مختلف برای انتقال اطلاعات و در جهت دانش اندوزی دانش آموختگان است. پرورش نیز فعالیت متربی در شکوفاسازی استعداد خویش در بستری است که مربی و مربیان برای او فراهم می آورند.اما همزمان، این دو فرایند از رابطه ای تنگاتنگ برخوردارند، به گونه ای که تفکیک آن ها در مقام عمل مشکل می نماید. از یک سو، آموزش جزوی از بستر سازی موردنیاز در پرورش به حساب می آید، به گونه ای که علایق و رفتارهای فرد آموزش دهنده، چگونگی آموزش، محتوای آموزش و سایر عوامل شکل دهنده آن در پرورش تأثیرگذار است و هرگز نمی توان معلمی را فرض نمود که بدون تأثیرگذاری تربیتی، تنها و تنها به امر آموزش بپردازد. از سوی دیگر، پرورش نیز در بسیاری موارد، هرچند طرفین به این انتفال توجه نداشته باشند، همراه با نوعی آموزش است. به نظر می رسد، در استفاده از آیه شریفه “و یزکیهم و یعلمهم الکتاب و الحکمه”( آل عمران۱۶۴) نیز، گرچه بر دو گونه بودن این دو مفهوم تصریح شده است، اما همراهی آن ها در سیاق آیه شریفه نیز حکایت ازاین ارتباط وثیق دارد.

همچنین تربیت در دوران کودکی و نوجوانی دارای جایگاه مهمی است چراکه در این دوران هویت اساسی فرد شکل می گیرد.لذا در این دوران باید به آن توجه خاص و اساسی شود،برای فهم بیشتر موضوع معنای تربیت را که یک امر مستمر است لازم است در معنای آن تعمق بیشتری صورت گیرد.معنای تربیت در یک عبارت آن است که: « روش رفتاری و گفتاری دادن به غیر، طوری که این روش، ملکه ذهن او شود.» فردی را تربیت کردن به معنای آن است که روش رفتاری و گفتاری به وی آموزش داده شود.تربیت شامل ایجاد یا فعلیت بخشیدن هر نوع کمالی در فرد میشود که مطلوبیت و ارزش داشته باشد.با توجه به تعریفی که ارائه شد از آنجایی که مدرسه به عنوان یک مرکز تربیتی و آموزشی می باشد نقش اساسی در تربیت فرزندان ما دارد.دو رکن اساسى روابط انسانى در مدرسه،معلم و دانشآموزند؛ معلم نقش مهمى در سلامت روانى دانشآموزان ایفا مىکند، دانشآموز نیز در فرایند تبیین ارزش با پذیرش فرهنگ گروه خود را با خواستهاى آنان هماهنگ مىکند.کارشناسان مسایل اجتماعی معتقدند روابط در خانه فردی تر و عاطفی تر و در مدرسه جمعی تر و منطقی تر است. از این رو این دو محیط خانه و مدرسه از لحاظ فراهم آوردن زمینه های لازم برای رشد و تربیت کودک مکمل یکدیگرند و باید همدیگر را یاری کنند. لذا همکاری پدر و مادر با معلمان و اولیای مدرسه اهمیت ویژه ای دارد. اما در این میان نباید نقش آموزشی و تربیتی مدرسه را نادیده گرفت، چراکه دوران تحصیل از جهت تعلیم و تربیت بهترین و مهمترین دوران است.

اما چرا با توجه به اهمیت مدرسه و نقش اساسی آن در تربیت و فعالیت های انجام شده در مواردی دیده میشود که این امر تربیت به صورت صحیح انجام نشده است؟؟عوامل بسیاری را برای این مهم می توان برشمرد ازجمله چند مبحث اساسی در این حیطه که به آن اشاره میشود نقش اساسی معلم است.متاسفانه گاها دیده میشود که معلمان به دلیل روزمرگی تدریس و عادی شدن این مسئله برایشان، به امر تربیت توجه نمیکنند.که لازم است :در وهله اول معلمان باید نقش اساسی خود را در تربیت دانسته و برای آن تلاش کنند،دوم روانشناسان ماهری در مدرسه برای رفع مشکلات دانش آموزان حاضر شونداین امر بسیار مهم است زیرا برخی از دانش اموزان به دلیل مشکلات روحی و روانی و خانوادگی در امر تحصیل با مشکلاتی مواجه میشوند.سوم کارشناسان مذهبی برای رفع مشکلات دینی و خداشناسی دانش آموزان حاضر باشند.این امر بسیار اساسی و مهم میباشد؛ باید فردی باشد که با مهارت خاصی این مفاهیم را به دانش آموزان القا کند، عدم توجه به این مسئله در واقع عدم توجه به تربیت دینی دانش آموزان میباشد.توجه به این یه امر و در راس آنها آموزش بسیار مطلوب میتواند دانش اموزانی متعهد و متخصص به باور آورد. در پایان امید آن است با توجه بیشتر به موضوع تربیت در آموزش بتوانیم دانش آموزان بهتری را تحویل جامعه اسلامی دهیم ان شاالله.

برچسبها: نقش مدرسه در تربیت دانش آموز ارتباط وچگونگی ارتباط با دانش آموزان...